lang geleden in het land van Wellusnietus
woonde ooit op het topje van een berg
het beestje Zeveritus
en Zeveritus die had last van Kleurderitus
dan heb je heel veel kleurenpech
je wordt heel wit en je kleur gaat weg
dat is zielig en ook best erg

hij woonde in een hutje
heel eenzaam en alleen
want die arme Zeveritus
kreeg niet zoveel visites
en ging zelf nergens heen
hij durfde niet naar buiten toe
zelfs met geen piepklein stukje
voorzichtig met zijn teen

geen stukje teen geen plukje haar
hij bleef gewoonweg binnen
week na week jaar na jaar
in zijn eentje zat hij daar

want zei hij
met die bleke kop van mij
en met die witte snuit
ga ik toch echt de deur niet uit
daar ga ik niet aan beginnen

dus hij zat daar maar en hij zat daar maar
heel zielig en heel wit te zijn
Kleurderitus is bepaald niet fijn!

en hoe hij ook probeerde
een goeie kleur te vinden
het was altijd de verkeerde
en het deed alleen maar pijn
hij probeerde het met blauw
en kreeg meteen een kou
hij probeerde het met groen
toen leek hij wel een oen
hij probeerde het met geel
maar daarvan werd ie scheel
hij probeerde het met zwart
maar toen kromp hij plots een kwart
hij probeerde het met bruin
en kreeg toen vogels in zijn kruin
en van rood, het is gewoon te idioot
maar van rood ging hij bijna dood!

hij zat dus maar en zat dus maar
week na week en jaar na jaar

hij durfde nergens meer op te hopen
maar toch is het nog goed afgelopen
want op een goeie dag om kwart over zeven
kwam er een geit met een glimlach
om een pakje af te geven

Zeveritus doe open zei de geit
want ik heb voor jou een truitje gebreid
van de regenboog met alle kleuren
trek hem maar aan en er zal je niks gebeuren

het was raar en heel bijzonder
maar het was waar en een groot wonder:
Hij trok hem aan
& vond hem prima staan

met de regenboogtrui had Zeveritus
voortaan
nooit meer last van zijn Kleurderitus